Երեսուն և վեց տարի առաջ`այս օրն էր:

Երևանի Մելիք-Ադամյան նրբանցքից բացվող Կառավարության նիստերի դահլիճը լեփ-լեցուն` ոգու եռման էր հասել:

Հրավիրեցին առաջ՝ Վեհափառ Հայրապետի և Շարժման առաջնորդների մոտ: Երախտագիտությամբ մերժեցի՝ մնալով իմ տեղում՝ հետևի աջ մուտքից վերջին շարքում:

Բոլորս էինք` իրարից շատ տարբեր, բայցեւ միակամ ու պատասխանատու: Երիտասարդ Արամն էլ մեծն Արամի անժամանցելի ժառանգության նորովի իմաստավորման պարտականության մեջ էր:

Ծնվեց Անկախության մասին հռչակագիրը` արդի Հայաստանի միակ բյուրեղյա օրինակարգ իրավասյունը` անբաժանելի, անբեկանելի, անօտարելի:

Հայաստանի Հանրապետությունը` բոլոր դարաշրջանների, մեկն է՝ շարքային համարակալման չենթարկվող:

Եվ որևէ մեկը չի կարող նրան և մեզ բաժանել, բեկանել կամ օտարել մեր Հայրենիքից ու մեր իրավունքից:

Ո´չ մեկը և երբե՛ք:

Արժանապատվությունը կվերադառնա ազգին, ամբողջականությունը` Մայր երկրին, ինքնիշխանությունը` պետությանը, ազատությունը` մեր պետական գործիչներին, նվիրյալ զինվորներին ու պայքարող բոլոր համաքաղաքացիներին` Բաքվում, Երևանում և ամենուր:

Գործ ունենք անելու: Միասին կամ… ոչինչ:

Րաֆֆի Կ. Հովհաննիսյան
23 օգոստոսի 2026
Երևան