Ժամանակ առ ժամանակ մամուլում տեղեկություններ են սպրդում առ այն, որ Կրթության, գիտության, մշակույթի եւ սպորտի (ԿԳՄՍ) նախարարության շրջաբերականով խնդիր է դրվում դպրոցներից հեռացնել արցախյան պատերազմներում զոհված հերոսների Փառքի անկյունները։ Ամեն անգամ հանրության բարձրացրած աղմուկից հետո գործընթացը կանգ է առնում, բայց շատ չանցած՝ վերանորոգվում: Զուգահեռաբար՝ դպրոցների տնօրեններին, առաջատար մասնագետներին հրահանգվում է Արցախի թեման, ընդհանրապես, հանել դպրոցից եւ ջանալ այդ թեմայով երեխաների հետ որեւիցե զրույց կամ հիշատակում չանել, իսկ նրանց կողմից տրվող հարցերը քաղաքավարի շրջանցել:
Ի՞նչ ասել կուզի, ո՞րն է նպատակը: Ամենայն հավանականությամբ՝ այդ պահանջը, ի թիվս այլոց, գալիս է Իլհամ Ալիեւից, ով ամենաշատն է փափագում, որպեսզի հազարամյակների պատմություն ունեցող հայկական այդ գողտրիկ բնօրրանը առհավետ ջնջվի սերունդների հիշողությունից, մատնվի խորը մոռացության: Հանրակրթական դպրոցներում գործող Փառքի անկյունները հենց այդ տրամաբանության մեջ են մտահոգում ոխերիմ հարեւանին, խանգարում նրա քունը: Իլհամը գիտի, որ Արցախն Ադրբեջանին չի պատկանում եւ վաղ թե ուշ՝ վերադարձվելու է իր տիրոջը: Իսկ եթե չգիտի՝ թող կարդա հայր Ալիեւի հայտնի ինքնախոստովանությունը, թե՝ «Ղարաբաղը մերը չէ. դա հայկական տարածք է»:
Ասում են՝ գող, սիրտը՝ դող: Ալիեւ կրտսերը նույնիսկ դպրոցական այդ անմեղ անկյունից է վախենում, որտեղ պատկերված են իր հրահրած պատերազմի մեր սուրբ նահատակները՝ «Փա՛ռք հերոսներին» խորագրի ներքո, եւ կարճ տեղեկանյութ նրանց կյանքի ու սխրանքի մասին: Այդ սեղմ ու իմաստալից նյութերը պետք չեն լուսանկարներում պատկերված մեր քաջակորով հայորդիներին, բայց ապրողներին, աճող սերունդներին շատ են հարկավոր՝ հայրենասիրական ոգով կրթվելու, դաստիարակվելու համար: Հայրենասիրություն, որը վսեմագույն արժեք է, եւ ամո՛թ նրանց՝ հատկապես բարձրաստիճան այն պաշտոնյաներին, ովքեր անձնական ինչ-ինչ նեղ շահերից ելնելով՝ ստորադասում են Հայրենիքը եւ սերը նրա հանդեպ:
Այժմ ԿԳՄՍ որոշ պատասխանատուներ որքան էլ փորձում են չքմեղանալ, թե դպրոցական Փառքի անկյունների վերաբերյալ ՀՀ կրթական գերատեսչությունից հանձնարարություն չի ուղարկվել, «Հայացք»-ի վստահելի աղբյուրը հակառակն է պնդում՝ նշելով, որ մարզային շատ դպրոցներ շրջաբերականներ են ստացել արցախյան պատերազմում անմահացած ազատամարտիկների Փառքի անկյունները կազմաքանդելու մասին: Այդ «աշխատանքը» համակարգելու հանձնառությունը դրված էր հիմնականում մարզպետարանների վրա, որոնք այն կատարում են անմռունչ եւ հնարավորինս անաղմուկ, ինչպես հանձնարարված է Կառավարության կողմից:
Ցավոք, գործող իշխանությունների հարցում հայերիս բախտը չի բերել. նրանց համար հայրենասիրությունը կեղծ կատեգորիա է՝ անդեմ-անկերպարանք: 2024թ. սեպտեմբերին տեղի ունեցած Համաշխարհային հայկական 2-րդ գագաթաժողովում Նիկոլ Փաշինյանը՝ խոսելով հայրենասիրության խորհրդային մոդելի մասին, այն դիտարկել է իբրեւ մեր սոցիալ-հոգեբանություն ներմուծված օտարոտի երեւույթ: «Հայաստանի անկախության առաջին օրվանից մենք հռչակել ենք մեր անկախությունը հայրենասիրության այն մոդելի հիման վրա, որի համաձայն՝ մենք անկախ պետություն չպետք է ունենանք»,- ընդգծել է նա՝ ինչպես միշտ, ծուռ հայելու մեջ, աղճատված ներկայացնելով հայրենասիրության «դեմքը»:
Դժվար է հավատալ ՀՀ վարչապետի աթոռը զբաղեցնող անձի անկեղծությանը, երբ ասում է, թե իր ամենամեծ խնդիրը, որ ունեցել է, եղել է իր հայրենասիրությունը: Խորհրդային կարգերի օրոք հազիվ 13-14 տարի ապրած պատանեկը ինչ կարող է իմանալ խորհրդային հայրենասիրության մասին, որով տոգորված էին հարյուր հազարավորներ Հայաստանում եւ Հայաստանից դուրս՝ իրենց մեծ ու փոքր հայրենիքներում: Հայրենասիրությունը 1941-ին Հայրենական պատերազմ հաղթեց, հետպատերազմյան տարիներին գիտամշակութային առումով, տնտեսապես վերականգնեց երկիրը, տուֆակերտ մեր մայրաքաղաքը դարձրեց ԽՍՀՄ-ի եւ աշխարհի չքնաղագեղ քաղաքներից մեկը: Սա է իրական հայրենասիրության դեմքը, որը, թերեւս, ՔՊ-ի խելքի բանը չէ:
«Հայացք Երեւանից»